مادرْ بودن نقش بسیار عجیبی است. تجربه‌ای که من از مادرم دارم این است. کسی که بدون هیچ توقعی و با عشق، به ایفای این نقش می‌پرداخت. کسی که با تمام وجود، تا آخرین لحظه، بدون هیچ انتظاری، از زندگی ما، روحیه‌ی ما، سلامتی ما، آرامش ما و … مراقبت کرد و از انجام این کار راضی بود. نه تنها برای انجام آن کارها ذره‌ای به دنبال پاداش مالی نبود بلکه تمام آنچه از مال و جان داشت هم فدا می‌کرد. با این وجود احساس رضایت از او دریافت می‌شد. با اینکه خیلی روزها خسته بود و حجم کار او را فرسوده می‌کرد اما در نهایت برآیند احساسی که از او دریافت می‌شد، رضایت درونی از زندگی بود.
چه طور می‌توان برای تمام ابعاد زندگی، مادر بود. من در زندگی‌ام تصمیم گرفتم مادر نشوم. یکی از مهمترین دلایل آن همین تفکر بود که من نمی‌توانم تا این حد فداکار باشم و دلم می‌خواهد این فرصتِ کوتاه را برای خودم تجربه کنم. البته خود را هم لایقِ پرورش یک انسان دیگر نمی‌دانستم.
اما امروز به این نتیجه رسیده‌ام که نمی‌توانی این نقش را بر‌نداری. حتی اگر فرزندی به این دنیا نیاوری. این نقشی است که در وجود تو نهادینه شده است. برای هر مردی، به عنوان یک پدر و برای هر زنی، به عنوان یک مادر. اگر از آن فرار کنی زندگی بیخ گلویت را می‌گیرد و رها نمی‌کند. آنقدر احساس فشار و خستگی را به شکل‌های مختلف تجربه می‌کنی تا بدنت کم بیاورد و زمین را ترک کند.
اگر با قلبی باز نقش خود را بپذیریم، زندگی برکتش را در همه چیز بر ما می‌بارد. چون هم جهت با جریانش شنا می‌کنیم و او آرام و آهسته ما را به اقیانوس می‌برد.
من فهمیده‌ام که به عنوان یک زن باید برای تمام ابعاد زندگی‌ام مادری کنم. برای شغلم، برای کارهای خانه‌ام، برای خودم. این به معنای این نیست که خستگی وجود ندارد یا باید به شکلی نمایشی خستگی را انکار کرد یا همیشه لبخند زد بلکه به این معناست که باید بدون انتظاری خاص از کارهایی که انجامشان می‌دهم، با این نگاه که در حال پرورش فرزندی هستم و باید با قلبی باز، با عشق، داوطلبانه از آن ها مراقبت کنم و انجامشان دهم. حتما مادر در بین مسیر خسته می‌شود اما این باعث نمی‌شود از فرزندش متنفر شود، آن را زیر سوال ببرد، مرتبا در ذهنش از آن گلایه کند یا تصور کند جوانی‌اش را گرفته و اجازه نمی‌دهد زندگی کند. در واقع زندگی‌اش همان فرزندش است، نه یک مانع برای زندگی کردنش.
کارهای خانه‌ی من، شغلِ من، کارهای شخصی‌ام هر کدام فرزندان من هستند. باید با آن‌ها گاهی بازی کنیم، گاهی جدی شویم، گاهی از انجام کارهایشان خسته شویم اما این ها دلیلی برای متنفر شدن نیستند.
مادر از انجام نقشش احساس مفید بودن دارد، نه احساس غم. احساس عشق دارد، نه انزجار. همین احساسات برایش برکت می‌آورد. فرزند خلف می‌آورد. روزی می‌آورد. بدون اینکه او توقع این پاداش‌ها را از خداوند داشته باشد.
خداوند نعمت و هدیه‌ی فرزند را به او عطا کرده است همین برایش قدردانی است. همانطور که هدیه‌ی زندگی را به من عطا کرده است و همین باید برای من قدردانی باشد، نه احساسِ فرسودگی و خستگی مستمر.
کلید این بینش را مریم در دستانم گذاشت. از او قدردانم که همواره در کنار من است. از خداوند بسیار قدردان‌تر هستم برای این هدیه‌ای که به من بخشیده است و بسیاری از هدایت‌هایش را از طریق او برایم می‌فرستد.

ساناز کاشانکی🧡🌾

اگر به عقب برگردی چه چیزی را تغییر خواهی داد؟
هیچ چیز را. تمام آنچه بر من گذشت را روی قلبم می‌گذارم.
تمام آنچه بر من گذشت، من را به امروزم هدایت کرد و من تک تکِ لحظاتِ امروز را عاشقم، با تمام به نظر کاستی‌هایش.
من امروز را دوباره فرصت دارم. فرصتی که هزاران انسان و حیوان دیگر ندارند.
آن ها تا دیروز فرصت داشتند اما من امروز را هم هدیه گرفته‌ام.
آن هم در چه شرایطی؟
در حالیکه روی پاهای خودم راه می‌روم.
با دستان خودم کار می‌کنم.
با چشمانم می‌بینم.
با گوش‌هایم می‌شنوم، صدای سکوت را، صدای زندگی را.
من احساس می‌کنم.
خداوندا، امروز همه چیز برای من بیشتر از کافیست.
خداوندا، من قدردان همه چیز هستم.

ساناز کاشانکی🧡🌾

خداوندا من در وجود تو هستم.

مگر می‌شود در وجود تو باشم و چیزی کم باشد.

مگر می‌شود در وجود تو باشم و امن نباشد.

مگر می‌شود در وجود تو باشم و سزاوار زیبایی‌ها و فراوانی‌ها نباشم.

مگر می‌شود در وجود تو باشم و چیزی کافی نباشد.

خداوندا تو از وجود خود در من دمیدی.

چشمان توست که می‌بیند.

گوش‌های توست که می‌شنود.

قلب توست که حس می‌کند.

هر آنچه هست متعلق به توست.

هر آنچه نیست هم تصمیم توست.

اجازه بده که بیدار باشم تا بشنوم، تا ببینم، تا حس کنم.

اجازه بده فرصت بودن روی زمین را همانگونه که قرار بوده، به اتمام برسانم.

اجازه بده آنچه می‌خواستی از طریق من تجربه کنی، با بیداری و حضور من تجربه کنی.

من تسلیم تو هستم.

ساناز کاشانکی🧡🌾

مرگ را روی چشمانم می‌گذارم. یاد آن من را زنده نگه می‌دارد.
وقتی به یاد می‌آورم که حتما انتهایی وجود دارد که زمان آن هم مشخص نیست، می‌تواند همین لحظه باشد یا فردا یا چند سال آینده، راحت‌تر می‌توانم در زندگی باقی بمانم چون ایمان دارم که همه چیز موقت و احتمالا یک بازی جذاب است. غم و شادی آن خیلی زود می‌گذرد.
مرگ به من یادآوری می‌کند که عمقِ این جهان بسیار امن است. شاید خیلی مواقع ظاهر زندگی ناامن به نظر برسد و اتفاقات بسیار اثرگذار به چشم بیایند اما همین که به یاد مرگ می‌افتم، به امن بودن در اعماق زندگی پی می‌برم.
در نهایت خواهیم رفت و از تمام اتفاقات خوب و بد عبور خواهیم کرد. با وجود اینکه نمی‌دانم به کجا می‌رویم اما ندای قلبم این است که حتما به جایی مطمئن‌ می‌رویم و من به ندای قلبم ایمان دارم.
این موضوع به من آرامش می‌دهد. اجازه می‌دهد بسیار راحت‌تر از موضوعات عبور کنم و بازی بودن این زندگی را بهتر درک کنم.
با یادآوری مکرر مرگ، من هم شروع به بازی با زندگی بازی کنم. به نظرم این همان نقشی که او می‌خواهد ما ایفا کنیم.
زندگی دلش بازی می‌خواهد چون او همیشه کودکی با شوق است. در بچگی هر‌گاه حین بازی زمین می‌خوردیم یا هر اتفاق بدی می‌افتاد کمی گریه می‌کردیم و لحظه‌ی بعد دوباره وارد بازی می‌شدیم. هیچ چیزی جدی نبود.
ما آن را فراموش کرده‌ایم وگرنه زندگی همان زندگی است. فقط ذهن، جای قلب را گرفته و ذهن هم کارش جدی کردن تمام شوخی‌هاست.
نمی‌گویم اگر زمین خوردیم گریه نکنیم و عاقل و بالغ باشیم. با این برچسبِ منطقی و عاقل بودن گریه‌های عمیق را از خود گرفته‌ایم همانطور که خنده‌های عمیق را گرفته‌ایم. همه چیز را سطحی کرده‌ایم. در حالیکه در کودکی همه چیز عمیق ولی گذرا اتفاق می‌افتاد.
خیلی‌ها می‌گویند ما دیگر آن کودک نیستیم. ماهیت ما تغییر کرده و آن رفتار به اقتضای آن زمان بوده است. الان می‌بایست رفتاری متناسب با این سن داشته باشیم.
این یک دروغ بزرگ است. ما تمام این راه را تا زمان مرگ می‌رویم تا دوباره آن خلوص را به یاد بیاوریم، تا برگردیم به آن عشقِ عمیق و دوست داشتنی، به آن بیداری روشن و زیبا.
به نظرم به یادآوردن مداوم مرگ، این فرصت را به ما می‌دهد که کودکی بیدار بمانیم یا حداقل برای تجربه‌ی مجدد آن بدون خستگی، عجله و فرسودگی تلاش کنیم.

ساناز کاشانکی🧡🌾