من به شدت از اطلاعاتِ اضافه در مورد هر موضوعِ عمومی ضربه خورده‌ام. در ابتدای ظهور شبکه‌های اجتماعی اجازه می‌دادم هر نوع اطلاعاتی وارد وجودم بشود. آن زمان کنترلی روی نحوه‌ی استفاده از آن نداشتم و نمی‌دانستم می‌تواند چنین فاجعه‌ای در ذهنم ایجاد کند و کیفیتِ زندگی و سلامت ذهنم را تا این حد تحت تاثیر قرار دهد.
با وجود اینکه من به زعم خود بسیار کمتر از اطرافیان استفاده می‌کردم. در آن زمان شاید روزی 15 الی 20 دقیقه بود اما از آنجایی که حجم زیادی تصویر و اطلاعاتِ بی‌مصرف در بازه‌ی زمانی کوتاهی به وجودم وارد می‌شد بعد از مدتی حس می‌کردم دیگر حضوری در این زندگی ندارم. یک خستگی مستمر و یک زندگی بدون شوق را تجربه می‌کردم. نه صداها را به درستی می‌شنیدم، نه تصاویر را می‌دیدم، نه طعم‌ها را می‌چشیدم. در مجموع احساساتم را فراموش کرده بودم و همواره یک هاله‌ای را جلوی چشمانم احساس می‌کردم، انگار نگاه می‌کردم ولی نمی‌دیدم. به نظر می‌رسید حین نگاه کردن یا گوش کردن یک سری افکار و تصاویر در پشتِ صحنه در حال اجرا بود.
به نظرم استفاده‌ی مستمر روزانه، حتی برای 5 دقیقه در روز برای طولانی‌مدت یک مه‌ْمغزی واضح به وجود می‌آورد همانطور که همین 5 دقیقه اگر به مراقبه بگذرد برای بلند‌مدت یک شفافیت ایجاد می‌کند.
علاوه بر اثری که این شبکه‌ها روی ذهن من گذاشته بود اتفاقی که افتاد این بود که انقدر اطلاعاتِ اضافه در خصوص سلامت، انواع غذاها، ورزش، مراقبت‌های پوستی و … دریافت کرده بودم که هر کاری می‌خواستم انجام دهم به معنی واقعی ترَک می‌خوردم. دست به هر کاری می‌زدم حتما بر اساس آن دانش یک جای کار اشتباه بود و این ذهن بیچاره‌ی من را پیر و فرتوت کرده بود.
در حال حاضر می‌دانم که این سبکِ زندگی قطعا برای من نیست و من دیگر زندگی در یک غبار و مه را نمی‌خواهم. دلم می‌خواهد شفاف و روشن زندگی کنم و طعم این لحظات را تا انتها بچشم به همین دلیل صرفا وقتی به سراغ آن شبکه‌ها می‌روم که حقیقتا یک نیاز را مرتفع کند و صد البته تعداد دفعاتی که شبکه اجتماعی بتواند یک نیازِ حقیقی را مرتفع کند، بسیار کم است.

ساناز کاشانکی🧡🌾

توانِ مشاهده کردنِ ذهن و بدن یکی از قابلیت‌هایی است که در تغییرِ شخصیت، بسیار به یاری من می‌آید. این موضوع برای من صرفا از زمانی امکان‌پذیر شد که شروع به مراقبه‌ی سکوت و شاهد کردم. زمانی که واقعا فهمیدم من جدای از ذهن هستم و توانِ مشاهده‌ی بدن و ذهن را از فضایی بالاتر از خود دارم. پس از یکسال تمرینِ مراقبه، می‌توانم به محض حمله‌ی افکار یا تغییرِ احساسات در بدنم آن را مشاهده کنم و بسیار راحت‌تر از قبل آن را کنترل کنم.
به همین خاطر وقتی در طول روزهای هفته به مشاهده‌ی خودم پرداختم، متوجه شدم صبح‌ها به محض بیدار شدن و در روزهای تعطیل که روتین زندگی‌ام تغییر می‌کند کلی افکارِ مختلف از موضوعاتِ عجیب و غریب به سراغم می‌آید. خاطراتِ قدیمی و فکرهایی که واقعا به آن‌ها نیازی ندارم همان اول صبح جلو می‌آید و احساساتِ من را تغییر می‌دهد.
به این نتیجه رسیدم که در این مواقع، قبل از اینکه این افکار بر من مسلط شوند باید برایشان فکری بکنم. شروع به تمرین کردم. ابتدا روی یک کاغذ بزرگ یک جمله نوشتم، گذاشتم جلوی چشمم که به محض باز کردنِ چشم‌هایم اول آن را ببینم و بخوانم.
بعد از چند روز که دیگر چشم‌هایم به آن عادت کرد به جای آن چند جمله تاکیدی انتخاب کردم که به محض باز کردنِ چشم هایم از کلامم استفاده کنم و در طول روز هم هر وقت یادم می‌افتاد با خود تکرار می‌کردم.
بعد تصمیم گرفتم این مسئله را به بدنم گره بزنم. به این شکل که حرکاتِ متفاوتی به جسمم بدهم و همین که بیدار می‌شوم مثل بچگی خودم را حسابی بکشم.
در نهایت جمع بندی این شد که کاری ترکیبی انجام دهم. در حال حاضر به محض بیدار شدن سه نفس عمیقِ شکمی می‌کشم، خود را کش می‌دهم، حین بلند شدن شروع می‌کنم با خدا صحبت کردن، خودم و عزیزانم را به او می‌سپارم. با خودم عهدی برای آن روز می‌بندم. معمولا عهد می‌بندم که تمام تلاشِ امروزم را می‌کنم که کمی حاضرتر و بیدارتر باشم، با کلامم گناه نکنم و افکار باطل نداشته باشم. تلاش می‌کنم به بدنم برگردم، ذهنم را مشاهده کنم و هربار فکری آمد آرام و با مهربانی رها کنم دوباره به لحظه‌ی حال برگردم، در همین زمان تخت را هم مرتب می‌کنم.
ترکیب استفاده از نفس، کلام، یک کار بدنی ساده، برگشتن به بدن و حضور پیدا کردن را به عنوان یک تمرین در طول روز انجام می‌دهم، به این شکل که چند کلمه را به عنوان لنگر انتخاب کردم، هر وقت یکی از آن ها را به یاد می‌آورم با صدای کمی بالاتر از افکار، آن عبارت یا کلمه را می‌گویم و خودم را شرطی کردم که با هر بار گفتن آن‌ها یکبار به بدنم برگردم، به صداها گوش کنم، با چشم هایم دقیق‌تر ببینم و حاضرتر باشم.
در حالِ حاضر برای من انجامِ این تمرینات مهمترین و لذت‌بخش‌ترین فعالیت و قسمت زندگی‌ام هستند چون ایمان دارم تا من تغییر نکنم، هیچ چیز تغییر نمی‌کند.

ساناز کاشانکی🧡🌾

گاهی وقت‌ها اتفاق می‌افتد که از پس ذهن خود بر نمی‌آیم، از ابزارهایی که می‌شناسم مثل نوشتن، کلام، سکوت و … استفاده می‌کنم اما باز هم زورش از من بیشتر است، آن وقت است که تنها ابزاری که به کمکم می‌آید دویدن و ورزش سنگین است و بس.
موزیک عالی را در گوشم می‌گذارم و شروع به دویدن ملایم می‌کنم. آنقدر می‌دوم تا تقریبا از حال بروم🤣 و تمام مدت حین دویدن تلاش می‌کنم روی بدنم یا نفسم و یا زیبایی‌های اطراف متمرکز بمانم.
زمانی که از دویدن می‌ایستم دچار بی‌وزنی کامل می‌شوم. انصافا معجزه‌ی این کار باورنکردنی است. در این مواقع است که سهم بدن را در شفای درون بسیار خوب درک می‌کنم.

ساناز کاشانکی🧡🌾

شکرگزار خداوند هستم که از سن پایین این نقطه اتصال را رها نکرده‌ام. هر چند در برهه‌های زیادی از زندگیم کمرنگ شده است اما هیچ گاه به صورت کامل رها نشده است.
در هر مرحله از زندگیم به شکل‌های مختلف با خداوند صحبت می‌کنم. گاهی از طریق عبادت کردن. گاهی به زبان ساده فقط مثل یک دوست با او حرف می‌زنم. گاهی می‌نشینم برای خودم و همه دعا می‌کنم. گاهی به تک تک داشته‌ها و نداشته‌هایم فکر می‌کنم و بابت آن‌ها از او تشکر می‌کنم.
انصافا هر زمان با حضور این کار را انجام می‌دهم امکان ندارد آرام‌تر و پرانرژی‌تر نشوم. خصوصا وقتی می‌نشینم برای قدردانی از نعمت‌هایی که به من بخشیده، کارهایی که برای من ساده کرده، چیزهایی که از من گرفته و بعدها فهمیدم این گرفتن چه نعمتی بوده، آبرویی که از من حفظ کرده، فرصتی که به من می دهد تا با او صحبت کنم، قشنگی‌هایی که اجازه می‌دهد ببینم و بشنوم، مسیرهایی که من را هدایت می‌کند و …. . بعد از چند دقیقه انجام این کار با انرژی بسیار متفاوتی از آنجا بلند می‌شوم.
همانطور که گفتیم در تمام کتاب‌های شفا از کلام به عنوان یک ابزار مهم نام برده شده است. قدردانی یکی از راه‌های بسیار مهم برای به کارگیری ابزار کلام است. انصافا که درست گفته‌اند. البته همچنان معتقدم لازم نیست به همان شیوه‌ای که آن‌ها گفته‌اند انجام شود. شخصی‌سازی و ساده‌سازی این تمرینات بسیار مهم است وگرنه تبدیل به یک وظیفه‌ای خشک و بی‌روح می‌شود که بعد از یک مدت انجام دادنش دیگر اثرگذار نیست.
هر کدام از این تمرینات تا زمانی روی شفای درون من اثرگذار هستند که احساسِ خوشایندی ایجاد می‌کنند. احساسِ خوشایند لزوما شادی نیست بلکه آرامش، اطمینان، حضور، شوق، لطیف بودن و … همگی احساسات متعالی و بسیار ارزشمند هستند. وگرنه این کار تبدیل می‌شود به همان درس خواندن‌ها و عمل‌کردن‌های بی‌حضور.

ساناز کاشانکی🧡🌾

اگر به حوزه‌ی شفای درون علاقه مند باشید، می‌دانید که مبحث کلام یکی از مهمترین سرفصل‌های این حوزه است. بسیاری از کتاب‌ها به شکل‌های مختلف در مورد کلام و استفاده از آن صحبت کرده‌اند. اینکه کلام خود را کنترل کنید، از کلمات منفی استفاده نکنید، غیبت نکنید، با کلام خود گناه نکنید، از جملات تاکیدی و مانترا استفاده کنید و هزارها مطالب دیگر.
من به این نتیجه رسیده‌ام افراد بر اساس شخصیت‌های مختلف به شکل‌های متفاوتی می‌توانند از این ابزار استفاده کنند. مثلا کسانی که برون‌گراتر هستند این روش برایشان کارکرد بیشتری دارد و راحت‌تر از آن استفاده می‌کنند و افرادی که مثل من درونگراتر هستند و با سکوت ارتباط بیشتری می‌گیرند به شکل موردی یا در بازه‌های زمانی کوتاه کمک بیشتری به آن‌ها می‌کند.
من تمرینات متنوعی را با این ابزار برای خود طراحی کردم. یک مدت متعهد شدم که هر روز برای یک ربع “تمرین روزگفتار” انجام دهم به شکلی که می‌رفتم در یک اتاق تنها و به مدت یک ربع با صدای بلند شروع به صحبت می‌کردم و از هر دری که به ذهنم می‌آمد می‌گفتم و صدای خودم را ضبط می‌کردم. البته تقریبا هیچ‌وقت به آن صداهای ضبط شده برنمی‌گشتم اما برای ایجاد تعهد بالاتر این کار را می‌کردم.
اگر بخواهم منصف باشم تمرین خیلی خوبی بود چون هم تخلیه می‌شدم هم گاهی یک چیزی از زبان خودم می‌شنیدم که برایم راهگشا می‌شد و به نظر می‌رسید از ناخودآگاهِ من بیرون می‌آید. اما بعد از مدتی میان شلوغی‌ها به دست فراموشی سپرده شد. همچنان اگر فرصت کنم آن را تبدیل به یک برنامه‌ی روتین خواهم کرد.
در حال حاضر وقتی موضوع آنقدر بزرگ است که نمی‌توانم به هیچ طریقی افکارم را کنترل کنم تا مراقبه‌ی سکوت داشته باشم، از این روش استفاده می‌کنم. در این مواقع شروع به نگاه کردن به مسئله از زوایای مختلف با صدای بلندتر می‌کنم و به خودم یادآوری می‌کنم که هر آنچه در این جهان رخ می‌دهد خیر خواهد شد اگر من ذهنم را کنترل کنم. فقط یک نیرو در این جهان وجود دارد و آن نیروی خیر است. خداوندی که من را تا اینجا آورده است هرگز من را رها نمی‌کند. هر مسئله‌ای در جهت رشد من است و اگر آرام باشم حتما خیر آن را خواهم دید. وظیفه‌ی من اعتماد کردن به خداوند است و تنها زمانی اعتمادِ حقیقی دارم که آرام باشم و به همین ترتیب ادامه می‌دهم و جملاتی که کمک می‌کند از آن فشار عبور کنم را تکرار می‌کنم.
گاهی شعر خواندن، حفظ کردن یک شعر جدید یا ترانه خواندن با صدای بلند می‌تواند کمک کند که از آن فشار بیرون بیایم و کمی ذهنم را رها کرده و از فاصله مناسب‌تری به مسئله نگاه کنم. اگر در شرایطی بودم که نمی‌توانستم با صدای بلند صحبت کنم یا درونم با خود حرف می‌زنم یا از روش های دیگر استفاده می‌کنم.
اگر بخواهم منصف باشم ابزار بسیار اثربخشی برای برگرداندن سریع ذهن به لحظه‌ی حال است.

ساناز کاشانکی🧡🌾

نوشتن صفحات صبحگاهی یکی از مهمترین راهکارهای شفاست که بسیاری از بزرگان به آن اشاره کرده‌اند. همانطور که در داستان‌های بالا گفتم این راهکار را مریم به من پیشنهاد کرد. تصور می‌کنم خودش از کتاب “راه هنرمند” به این روش دست یافته بود و او تقریبا یک دهه است که هر روز صبح بدون اغراق می‌نویسد.
من ابتدا به همان روشی که مریم گفت شروع به نوشتن کردم. چندین ماه نوشتم ولی از آنجاییکه از ذهن می‌نوشتم، نتوانستم به این شکل با آن ارتباط بگیرم و حس آرامش و شفا را دریافت نمی‌کردم. پس دیگر به این شکل ننوشتم و آن را تبدیل به نسخه خودم کردم، به این شکل که هر بار به آن نیاز پیدا می‌کردم، می‌نوشتم.
هر وقت مسئله‌ای خیلی به من فشار می‌آورد یا احساسات شدیدی از یک موضوع را تجربه می‌کردم، چه احساس خوب و چه احساس بد، آن را با تمام جزئیات می‌نوشتم و متوجه می‌شدم که در همان لحظه احساسات تغییر شکل می‌دهد و بار عاطفی آن تغییر می‌کند.
نوشتن در آن لحظات برای من به عبور از احساسات و برگشتن به لحظه‌ی حال کمک می‌کند.

ساناز کاشانکی🧡🌾