از آنجاییکه من همواره به شکلی افراطی به دنبال عمل کردن بوده‌ام بسیاری از وقت‌ها پیش می‌آمد که حقیقتا بدنم فریادِ استراحت می‌زد ولی ذهنِ عملگرای من اجازه‌ی آن را نمی‌داد.
ارزش دادنِ بیش از حدِ ذهنِ من به عمل، باعث می‌شود بسیاری اوقات به سمت خستگی و فرسودگی بروم و همین باعث می‌شود یک مومنتومی از افکار و احساسات ناخوشایند ایجاد شود. از احساسِ اسارت در زندگی و کار تا احساس غم و رنج، سردرگمی و … .
وقتی به این مرز می‌رسم برایم تغییر زاویه‌ی نگاه و افکار سخت می‌شود. به همین دلیل به این نتیجه رسیده‌ام به محض اینکه بدنم ندای یک خستگی کوچک را داد و یا با یک احساسِ ناخوشایند در بدنم مواجه شدم حتی شده برای چند دقیقه‌ی کوتاه به خودم مجوز استراحت، نشستن و نگاه کردن به آن احساس را بدهم.
منصفانه بخواهم بنویسم در همه‌ی مواقع موفق نبودم و هنوز هم وزنه‌ی عمل در ذهنِ من بسیار سنگین‌تر است. اما تلاشِ خود را برای متفاوت بودن نسبت به قبل انجام می‌دهم چون ایمان دارم تا من تغییر نکنم هیچ چیزی در اطراف من تغییر نخواهد کرد.

ساناز کاشانکی🧡🌾

هر چه قدر فکر می‌کنم می‌بینم اصطلاحی قشنگ‌تر از “گرم و نرم”، برای منعطف بودن و شبیه به آب بودن، پیدا نمی‌کنم.
من تا قبل از اینکه وارد کار صنعتی بشوم، شخصیتی متفاوت داشتم. نمی‌گویم آدم راحتی بودم. از ابتدا هم خیلی دخترِ راحتی نبودم چون خجالتی و رضایت‌طلب بودن، بخشِ بزرگی در وجود من داشت که همین باعث می‌شد خیلی نرم نباشم. از آنجاییکه مورد پذیرش واقع شدن برایم مهم بود تلاش خود را برای محبوب شدن می‌کردم و همین باعث می‌شد حداقل پوسته‌ی بیرونی من نرم‌تر به نظر برسد.
از وقتی وارد کار جدی شدم آن هم در یک محیط صنعتی، آن درونِ جدی و نخند من بالا آمد و تقویت شد. سخت‌گیری و جدیت بخش بزرگی از وجودم را در برگرفت آنقدر که عضلاتم می‌گرفت از شدتِ فشار و انقباض. بعد از چند سال فهمیدم این خصوصیت برای من دوست داشتنی نیست. من دلم می‌خواهد مخملی و نرم باشم. حتی از آن لطیف‌تر، مثل آب باشم.
دلم می‌خواست در هر موقعیتی قرار می‌گیرم بدون مقاومت با آن برخورد کنم. نه اینکه منفعل باشم اما با فشار، زندگی کردن را دوست نداشتم.
اصطلاح “گرم و نرم” از آنجا خودش را به من نشان داد. در حال حاضر در هر موقعیتی قرار می‌گیرم که متوجه می‌شوم در حال سوق پیدا کردن به سمت سفتی و انقباض هستم به خودم یادآوری می‌کنم که دلت می‌خواست “گرم و نرم” باشی. در این موقعیت چه طور می‌توانی نرم‌تر باشی.
مرتبا به خودم یادآوری می‌کنم که وقتی مرگ در این جهان وجود دارد پس معلوم می‌شود که هیچ چیزی آنقدرها جدی نیست. منظور از هیچ چیز واقعا هیچ چیز است. پس با این شوخی، با این بازی که در آن هستی نرم‌تر رفتار کن.

ساناز کاشانکی🧡🌾

رها کردنِ بدن بر خلاف ظاهرِ بسیار راحتش برای من کار راحتی نیست. از آنجاییکه سال‌ها عضلاتم به دلایل مختلفی مثل خجالت کشیدن، جلب رضایت آدم‌ها و …. منقبض بوده است، رها کردن آن‌ها برای طولانی مدت نیازمند یک آگاهی مستمر است که من هنوز به آن نقطه نرسیده‌ام.
اما این تمرین روی سلامتِ جسم و روح بسیار اثرگذار است. چون زمانی که عضلات را رها می‌کنیم گردش انرژی راحت‌تر در بدن اتفاق می‌افتد که این امر موضوع مهمی برای سلامتی است. کسانی که می‌توانند این کار را مستمر انجام دهند به این معنی است که یاد گرفته‌اند در بدن زندگی کنند و این یکی از نشانه‌های ذهن‌آگاهی است که سرچشمه بسیاری از تمرینات است.
من در حال حاضر هر بار متوجه افکارم می‌شوم، یکبار به بدن بر می‌گردم، آن را رها می‌کنم، به صدای محیط گوش می‌دهم و اشیای اطراف را آرام مشاهده می‌کنم. همین باعث شده است نسبت به گذشته انقباضات بدنم بسیار کمتر شده و از پیشرفت خود راضی هستم.

ساناز کاشانکی🧡🌾

من تجسم خوبی دارم طوریکه اگر بخواهم یک موقعیت را تصویرسازی کنم به راحتی احساسات آن شرایط را می‌توانم حس کنم. این قابلیت برای تغییر احوالاتم خصوصا در شرایطی که امکان استفاده از ابزار دیگری را ندارم، دستیار بسیار مفیدی است.
در این مواقع معمولا یک مکانی که از بودن در فضایی شبیه به آن احساس خوبی می‌گیرم را تجسم می‌کنم و شروع به تجربه‌ی زندگی در آن محیط می‌کنم. من عاشق طبیعت، صداها و بوهای آن هستم مثل صدای پرنده‌ها، صدای آب، بوی خاک نم‌خورده، برگ‌های خیس، درخت و … هستم.
خانه‌ای را که دوست دارم در آن فضا تجسم می‌کنم و با جزئیات شروع به زندگی در آن خانه و فضا می‌کنم. هر وقت این کار را انجام می‌دهم به سرعت احساس قدردانی در من بیدار می‌شود. تمام آنچه دلم می‌خواهد را در کمتر از 10 دقیقه زندگی می‌کنم.
تجربه‌ی این احساسات از طریق تصویرسازی برای من نشانه‌ای از وسعتِ بسیار زیادِ ما انسان‌هاست که می‌توانیم هر آنچه دوست داریم خیلی خیلی راحت، هر زمان که اراده کنیم در کسری از ثانیه تجربه کنیم.
اگر نخواهم نام طی الارض را🤭 روی این ویژگی ما انسان ها بگذارم، انصافا “واسع= وسیع بودن” برازنده‌ی آن هست.

ساناز کاشانکی🧡🌾

قدردانی از آن موضوعاتی است که هر چه قدر درباره‌ی آن بنویسیم کم است. اگر بتوانیم یک شخصیت قدردان یعنی کسی که در غالب اوقات سمتِ خیر اتفاقات را می‌بیند و بیشتر توجهش بر نعمت‌های زندگی است، بسازیم فقط لطافت و روشنی را تجربه خواهیم کرد و برکت زندگی هر روز بیشتر و بیشتر خواهد شد.
انقدر تحقیقات جامعی در این حوزه شده است که شکی به جا نمی‌گذارد. هرچند ایجاد یک شخصیت سپاسگزار کار ساده‌ای نیست اما از بسیاری از کارهایی که ما برای تغییر شرایط و زندگی خود انجام می‌دهیم ساده تر است.
یکی از کارهایی که من انجام می‌دهم نوشتن گزارش فراوانی در هر روز است. یک نوت را روی صفحه‌ی گوشی خود با عنوان “گزارش فراوانی” گذاشته‌ام و از صبح که چشمانم را باز می‌کنم، هر نعمتی که خداوند در آن روز به من می‌بخشد و من متوجه آن می‌شوم در آن یادداشت می‌کنم. از تختخوابی که شب به راحتی روی آن خوابیدم، پاهایی که می‌گذارم زمین و روی آن‌ها راه می‌روم، آبی که با آن صورتم را می‌شورم و مسواکی که می‌زنم و تازه می شوم، دستانی که می‌توانم با آن کارهای خود را انجام دهم، سقفی که بالای سر من است، آبی که می‌نوشم و … . به همین ترتیب تا شب ادامه می‌دهم.
اگر هم نتوانم همان لحظه با جزئیات بنویسم در اولین فرصت و یا حتی شب موقع خواب می‌نویسم. هر روز هم اگر همان نعمت‌های قبلی را تجربه کنم، دوباره با قلبی باز تکرار می‌کنم چون هر کدام از این هدایا از من گرفته شود، زندگی به کلی تغییر خواهد کرد.
شب هنگام خواب یکبار دوباره از روی نوشته‌ها می‌خوانم و دوباره قدردانی می‌کنم. اگر بخواهم منصف باشم روزهایی بوده که به دلایلی مثل خستگی، عدم توجه و یا هر دلیل دیگری از مسیر خارج شدم و نتوانستم بنویسم اما تلاش کردم از فردای آن روز دوباره شروع کنم.
من تمام تلاشم را برای تبدیل شدن به این شخصیت خواهم کرد و به خیر آن ایمان دارم.

ساناز کاشانکی🧡🌾