به نظرم هیچ‌کس نمی‌تواند در حوزه‌ی شفای درون ادعا داشته باشد که می‌توان تمام انسان‌ها را در این مسیر با استفاده از چند ابزار کاربردی هدایت کرد.
راه‌های بسیاری در جهان برای شفای درون طراحی شده است اما به نظرم یکی از مهمترین قدم‌ها در این راه این است که درک کنیم نیازمند شفا هستیم، بعد از آن این است که قلبا بخواهیم شفا را تجربه کنیم.
در این صورت مانند بقیه‌ی خواست‌های حقیقی در این جهان، وقتی احساس نیاز و درخواست به اندازه‌ی کافی عمیق باشد، ابزارها خودشان را نشان خواهند داد و هر کس متناسب با شخصیت و نیازش می‌تواند از آن‌ها بهره ببرد.
حتی به نظر من هیچ یک از این راه‌ها برای طولانی‌مدت پاسخگو نیستند. حداقل برای من این طور است. اما این راهکارها می‌توانند در جعبه ابزار ما وجود داشته باشند، این جعبه می‌تواند مرتبا با تغییر شرایط به روز رسانی شود و ما متناسب با موقعیت ها می‌توانیم یکی از آن ها را برای برگشتن به مسیر شفا انتخاب کنیم.
در نهایت حفظ استمرار و توالی در این راه است که نتایج را رقم می زند. گاهی مدت‌ها تلاش می‌کنیم و این‌طور به نظر می‌رسد هیچ چیز تغییر نمی‌کند اما ایمان داشته باشید که در پشت صحنه اتفاقات در حال رخ دادن هستند.

ساناز کاشانکی🧡🌾

یکی از کارهایی که به من کمک می‌کند تا بفهمم در مسیر درست هستم یا خیر، مشاهده‌ی میانگینِ احساساتم در یک بازه‌ی زمانی است، به این شکل متوجه می‌شوم در این مدت بیشتر چه احساسی از من دریافت شده است.
منظورم از مسیر درست صرفا تجربه کردنِ زندگی با احساس آرامش و قلبی باز است، نه موفقیت در یک مسیر، نه به دست آوردن پول و نه هیچ چیزِ دیگر.
نمی‌گویم آن ها از نظر من بد هستند، به هیچ عنوان، بسیار هم عالی هستند، به شرط آن که احساسِ خوشایند من فدای هیچ کدام یک از آن‌ها نشود.
تصور می‌کنم همه‌ی ما به راحتی می‌توانیم بفهمیم مثلا در یک هفته در مجموع بیشتر احساسات خوشایند مثل آرامش، قدردانی، شادی، شوق و …. را تجربه کردیم یا احساسات ناخوشایند را.
برای آن هم لازم نیست وسواسِ خاصی نشان دهیم و کار را سخت کنیم، مثل اینکه هر روز احساساتِ خود را بنویسیم، فقط کافیست در طول روز کمی بیشتر خود را مشاهده کنیم.
من اگر احساس کنم وزنه‌ی احساساتِ ناخوشایند سنگین‌تر است متوجه می‌شوم که کمی باید سوکان را بچرخانم. می‌توانم از یکی از ابزارهای در دسترسم برای نیرو وارد کردن به آن استفاده کنم.

نمی‌توانم بگویم که همیشه موفق هستم اما از وقتی مراقبه‌ی سکوت و مشاهده‌ی خود را انجام می‌دهم کار به مراتب برایم راحت‌تر شده است.

ساناز کاشانکی🧡🌾

من به شدت از اطلاعاتِ اضافه در مورد هر موضوعِ عمومی ضربه خورده‌ام. در ابتدای ظهور شبکه‌های اجتماعی اجازه می‌دادم هر نوع اطلاعاتی وارد وجودم بشود. آن زمان کنترلی روی نحوه‌ی استفاده از آن نداشتم و نمی‌دانستم می‌تواند چنین فاجعه‌ای در ذهنم ایجاد کند و کیفیتِ زندگی و سلامت ذهنم را تا این حد تحت تاثیر قرار دهد.
با وجود اینکه من به زعم خود بسیار کمتر از اطرافیان استفاده می‌کردم. در آن زمان شاید روزی 15 الی 20 دقیقه بود اما از آنجایی که حجم زیادی تصویر و اطلاعاتِ بی‌مصرف در بازه‌ی زمانی کوتاهی به وجودم وارد می‌شد بعد از مدتی حس می‌کردم دیگر حضوری در این زندگی ندارم. یک خستگی مستمر و یک زندگی بدون شوق را تجربه می‌کردم. نه صداها را به درستی می‌شنیدم، نه تصاویر را می‌دیدم، نه طعم‌ها را می‌چشیدم. در مجموع احساساتم را فراموش کرده بودم و همواره یک هاله‌ای را جلوی چشمانم احساس می‌کردم، انگار نگاه می‌کردم ولی نمی‌دیدم. به نظر می‌رسید حین نگاه کردن یا گوش کردن یک سری افکار و تصاویر در پشتِ صحنه در حال اجرا بود.
به نظرم استفاده‌ی مستمر روزانه، حتی برای 5 دقیقه در روز برای طولانی‌مدت یک مه‌ْمغزی واضح به وجود می‌آورد همانطور که همین 5 دقیقه اگر به مراقبه بگذرد برای بلند‌مدت یک شفافیت ایجاد می‌کند.
علاوه بر اثری که این شبکه‌ها روی ذهن من گذاشته بود اتفاقی که افتاد این بود که انقدر اطلاعاتِ اضافه در خصوص سلامت، انواع غذاها، ورزش، مراقبت‌های پوستی و … دریافت کرده بودم که هر کاری می‌خواستم انجام دهم به معنی واقعی ترَک می‌خوردم. دست به هر کاری می‌زدم حتما بر اساس آن دانش یک جای کار اشتباه بود و این ذهن بیچاره‌ی من را پیر و فرتوت کرده بود.
در حال حاضر می‌دانم که این سبکِ زندگی قطعا برای من نیست و من دیگر زندگی در یک غبار و مه را نمی‌خواهم. دلم می‌خواهد شفاف و روشن زندگی کنم و طعم این لحظات را تا انتها بچشم به همین دلیل صرفا وقتی به سراغ آن شبکه‌ها می‌روم که حقیقتا یک نیاز را مرتفع کند و صد البته تعداد دفعاتی که شبکه اجتماعی بتواند یک نیازِ حقیقی را مرتفع کند، بسیار کم است.

ساناز کاشانکی🧡🌾

توانِ مشاهده کردنِ ذهن و بدن یکی از قابلیت‌هایی است که در تغییرِ شخصیت، بسیار به یاری من می‌آید. این موضوع برای من صرفا از زمانی امکان‌پذیر شد که شروع به مراقبه‌ی سکوت و شاهد کردم. زمانی که واقعا فهمیدم من جدای از ذهن هستم و توانِ مشاهده‌ی بدن و ذهن را از فضایی بالاتر از خود دارم. پس از یکسال تمرینِ مراقبه، می‌توانم به محض حمله‌ی افکار یا تغییرِ احساسات در بدنم آن را مشاهده کنم و بسیار راحت‌تر از قبل آن را کنترل کنم.
به همین خاطر وقتی در طول روزهای هفته به مشاهده‌ی خودم پرداختم، متوجه شدم صبح‌ها به محض بیدار شدن و در روزهای تعطیل که روتین زندگی‌ام تغییر می‌کند کلی افکارِ مختلف از موضوعاتِ عجیب و غریب به سراغم می‌آید. خاطراتِ قدیمی و فکرهایی که واقعا به آن‌ها نیازی ندارم همان اول صبح جلو می‌آید و احساساتِ من را تغییر می‌دهد.
به این نتیجه رسیدم که در این مواقع، قبل از اینکه این افکار بر من مسلط شوند باید برایشان فکری بکنم. شروع به تمرین کردم. ابتدا روی یک کاغذ بزرگ یک جمله نوشتم، گذاشتم جلوی چشمم که به محض باز کردنِ چشم‌هایم اول آن را ببینم و بخوانم.
بعد از چند روز که دیگر چشم‌هایم به آن عادت کرد به جای آن چند جمله تاکیدی انتخاب کردم که به محض باز کردنِ چشم هایم از کلامم استفاده کنم و در طول روز هم هر وقت یادم می‌افتاد با خود تکرار می‌کردم.
بعد تصمیم گرفتم این مسئله را به بدنم گره بزنم. به این شکل که حرکاتِ متفاوتی به جسمم بدهم و همین که بیدار می‌شوم مثل بچگی خودم را حسابی بکشم.
در نهایت جمع بندی این شد که کاری ترکیبی انجام دهم. در حال حاضر به محض بیدار شدن سه نفس عمیقِ شکمی می‌کشم، خود را کش می‌دهم، حین بلند شدن شروع می‌کنم با خدا صحبت کردن، خودم و عزیزانم را به او می‌سپارم. با خودم عهدی برای آن روز می‌بندم. معمولا عهد می‌بندم که تمام تلاشِ امروزم را می‌کنم که کمی حاضرتر و بیدارتر باشم، با کلامم گناه نکنم و افکار باطل نداشته باشم. تلاش می‌کنم به بدنم برگردم، ذهنم را مشاهده کنم و هربار فکری آمد آرام و با مهربانی رها کنم دوباره به لحظه‌ی حال برگردم، در همین زمان تخت را هم مرتب می‌کنم.
ترکیب استفاده از نفس، کلام، یک کار بدنی ساده، برگشتن به بدن و حضور پیدا کردن را به عنوان یک تمرین در طول روز انجام می‌دهم، به این شکل که چند کلمه را به عنوان لنگر انتخاب کردم، هر وقت یکی از آن ها را به یاد می‌آورم با صدای کمی بالاتر از افکار، آن عبارت یا کلمه را می‌گویم و خودم را شرطی کردم که با هر بار گفتن آن‌ها یکبار به بدنم برگردم، به صداها گوش کنم، با چشم هایم دقیق‌تر ببینم و حاضرتر باشم.
در حالِ حاضر برای من انجامِ این تمرینات مهمترین و لذت‌بخش‌ترین فعالیت و قسمت زندگی‌ام هستند چون ایمان دارم تا من تغییر نکنم، هیچ چیز تغییر نمی‌کند.

ساناز کاشانکی🧡🌾